Αντιμετώπισε τις κρίσεις πανικού μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα

Οι κρίσεις πανικού είναι επεισόδια έντονου άγχους που προκαλούν σωματικά συμπτώματα όπως η ταχυπαλμία, η έντονη εφίδρωση, το τρέμουλο, ο πόνος στο στήθος και η ναυτία. Είναι αρκετά τρομακτικές γι’ αυτόν που τις βιώνει, καθώς μπορεί να αισθάνεται σαν να παθαίνει έμφραγμα.

Μια κρίση πανικού μπορεί να κάνει την εμφάνισή της ξαφνικά, χωρίς κάποια προφανή αιτία, ή να είναι αποτέλεσμα του έντονου στρες.

Όταν βρίσκεσαι εν μέσω μιας κρίσης πανικού σίγουρα νιώθεις ότι δεν μπορείς να τη σταματήσεις. Στην πραγματικότητα όμως, αν επιστρατεύσεις όλες σου τις δυνάμεις και εστιάσεις σε ένα πολύ απλό πράγμα, την αναπνοή σου, θα δεις ότι τα πράγματα θα γίνουν αμέσως καλύτερα.

Συχνά ξεχνάμε πόσο μεγάλη επίδραση έχει η αναπνοή μας στη συνολική λειτουργία του οργανισμού μας. Όταν οι ανάσες μας γίνονται κοφτές και γρήγορες το αίσθημα του άγχους και του πανικού εντείνεται, ενώ αντίθετα όταν προσπαθούμε συνειδητά να επιβραδύνουμε τον ρυθμό εισπνοής και εκπνοής είναι σαν να «διατάζουμε» τους παλμούς μας να πέσουν και το σώμα μας να χαλαρώσει.

Μια τεχνική που ονομάζεται «στρατηγική αναπνοή» (tactical breathing) θα σε βοηθήσει να συγκεντρωθείς, να ανακτήσεις τον έλεγχο των συναισθημάτων και των σκέψεών σου και να διαχειριστείς το στρες όταν πραγματικά το έχεις ανάγκη –δηλαδή σε περίπτωση που βρίσκεσαι σε κατάσταση πανικού.

Για να σταματήσεις την κρίση και να ηρεμήσεις μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, θα πρέπει να ακολουθήσεις τα παρακάτω απλά βήματα:

- Πάρε μια βαθιά εισπνοή από τη μύτη μετρώντας μέχρι το τέσσερα

- Κράτα την αναπνοή σου μετρώντας μέχρι το τέσσερα

- Βγάλε τον αέρα αργά από το στόμα μετρώντας μέχρι το τέσσερα

- Κράτα την αναπνοή σου πριν εισπνεύσεις ξανά μετρώντας μέχρι το τέσσερα

Κάνε 3-5 επαναλήψεις και θα διαπιστώσεις ότι αμέσως θα αισθανθείς καλύτερα.

Μπορείς να αξιοποιήσεις την τεχνική της «στρατηγικής αναπνοής» οποιαδήποτε στιγμή νιώθεις πως το στρες σε καταβάλλει και πως πλησιάζει επικίνδυνα μια κρίση πανικού.

Αν βέβαια οι κρίσεις πανικού είναι για σένα συχνό φαινόμενο, μάλλον είναι ένδειξη της λεγόμενης διαταραχής πανικού και στην περίπτωση αυτή θα πρέπει οπωσδήποτε να αναζητήσεις τη συμβουλή ειδικού.

Πηγή: onmed.gr

Έρευνητες αποκαλύπτουν τα 10 πράγματα που κάνουν τα παιδιά πιο ευτυχισμένα

Ένα από τα πιο τυχερά πράγματα που μπορεί να σας συμβεί στη ζωή είναι, νομίζω, να είχατε μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία.’ – Αγκάθα Κρίστι

Η παιδική ηλικία είναι μια ιδιαίτερη περίοδος στη ζωή κάποιου. Μια χρονική περίοδος που το παιδί ανακαλύπτει, παίζει, νοιώθει και θαυμάζει για τα πράγματα στον κόσμο. Για τους γονείς, αυτή η περίοδος  μπορεί να επιφέρει μια αίσθηση ανησυχίας, δεδομένου ότι επιδιώκουν να εξασφαλίσουν την υγεία αλλά και την ευτυχία του παιδιού.

Φυσικά, ότι συμβαίνει στην ζωή επηρεάζει τόσο το παιδί όσο και τους γονείς. Ανεξάρτητα από το γεγονός αυτό, η ευτυχία του παιδιού έρχεται σχεδόν πάντα πρώτη για εκείνους που το αγαπούν.
Εδώ, θα συνδυάσουμε την επιστημονική έρευνα και την παιδική χαρά. Πιο συγκεκριμένα, θα δούμε 10 επιστημονικά αποδεδειγμένες συμβουλές για να εξασφαλιστεί μια ευτυχισμένη και υγιή παιδική ηλικία.

Είτε είστε γονέας, είτε θα γίνετε στο μέλλον ή κάποιος που αγαπά τα παιδιά, ελπίζουμε ότι αυτό που θα διαβάσετε παρακάτω θα σας κάνει να έχετε μεγαλύτερη διορατικότητα για το πως μπορείτε να κάνετε ένα παιδί υγιέστερο και πιο ευτυχισμένο.

Οι 10 (επιστημονικά αποδεδειγμένες!) συμβουλές για να κάνετε τα μικρά πιο ευτυχισμένα:
Δώστε τους άφθονο χρόνο για παιχνίδι
Η πρωταρχική υποχρέωση που έχει ένα παιδί είναι ή τουλάχιστον, θα πρέπει να είναι,  να παίξει. Ναι,το παιδί θα έχει αργότερα σχολικές εργασίες για το σπίτι και άλλες εξωσχολικές υποχρεώσεις αλλά όταν είναι μικρό και μέχρι να φτάσει στην εφηβεία, θα πρέπει να του δοθεί η ελευθερία απλά να διασκεδάζει.
Ο Peter Gray, ψυχολόγος για παιδιά και καθηγητής στο Boston College, δηλώνει ‘Τα παιδιά παίρνουν τα πιο σημαντικά μαθήματα ζωής από τα άλλα παιδιά, όχι από τους ενήλικες … δεν μπορούν να μάθουν ή είναι πολύ λιγότερο πιθανό να μάθουν στις αλληλεπιδράσεις με τους ενήλικες.’

Έτσι, πείτε τους να ‘πάνε έξω να παίξουν!’

Κάντε τις διαμάχες σας και τις άλλες σοβαρές συζητήσεις αλλού
Ο εγκέφαλος του παιδιού αναπτύσσεται πολύ γρήγορα κατά τη διάρκεια της πρώιμης παιδικής ηλικίας. Όταν δουν και ακούσουν ενήλικες που μιλούν για τα δικά τους προβλήματα και αβεβαιότητες, η λεπτή ψυχολογική κατάσταση του παιδιού μπορεί να επηρεαστεί αρνητικά. Πιθανώς καθιστώντας τα ανήσυχα και ανασφαλή.

Τα παιδιά δεν πρέπει να ακούν τις αγχωτικές συνομιλίες των μεγάλων. Σίγουρα δεν είναι η κατάλληλη περίοδος.

Μην τα συγκρίνετε με άλλους
Η πίεση για να πετύχει στη σημερινή κοινωνία μπορεί να σας κάνει να θέλετε να τους ενσταλάξετε μια πρόωρη αίσθηση της ανταγωνιστικότητας  και ορισμένοι ενήλικες το κάνουν, συγκρίνοντας τα με κάποιον άλλο. Μερικές φορές, οι ενήλικες προσπαθούν επίσης να επισημάνουν κάποια επιθυμητά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας σε ένα άλλο παιδί, ελπίζοντας να τις επαναλάβει και το δικό τους.

Οι ερευνητές λένε ότι οι εν λόγω συγκριτικές τάσεις μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά την εμπιστοσύνη ενός παιδιού και την αίσθηση του εαυτού.
Διδάξτε τα οφέλη των αρνητικών συναισθημάτων
Επισημαίνοντας το προφανές, ένα παιδί δεν είναι πολύ ώριμο. Σχεδόν κάθε παιδί θα έχει αυθόρμητα ξεσπάσματα θυμού, φθόνου, θλίψης, κλπ. Αυτή η συμπεριφορά είναι μια καλή ευκαιρία διδασκαλίας από τους ενήλικες.

Ο Δρ John Gottman στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, αναφέρει την πιο συχνή τάση των μεγάλων στην αντιμετώπιση της ‘ανάρμοστης συμπεριφοράς ’ ενός παιδιού και των αρνητικών συναισθημάτων του, δηλαδή: κάποιου είδους τιμωρία.
Ένας καλύτερος τρόπος είναι να κατανοήσουμε την συμπεριφορά αυτή διδάσκοντας στο παιδί ότι ο καθένας βιώνει αρνητικά συναισθήματα και να βρει τρόπους να διδάξει στο παιδί πώς να διαχειριστεί τα συναισθήματά του εποικοδομητικά.
Αναγνωρίστε τις προσπάθειες τους
Το παιδί θα φθάσει στην ηλικία που θα ξέρει ότι χρειάζεται σκληρή δουλειά για να πάει μπροστά. Είναι σημαντικό, λοιπόν, να αναγνωρίζετε τις προσπάθειες που κάνει για να πετύχει κάτι.

Μιλώντας για τα γνωστικά καθήκοντα κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, η Δρ Carol S Dweck στο Stanford, λέει: ‘Το μήνυμά μας προς τους γονείς είναι να επικεντρωθούν στη διαδικασία στην οποία εμπλέκεται το παιδί, όπως, όταν προσπαθούν σκληρά ή  επικεντρώνονται σε ένα έργο – σε συγκεκριμένα πράγματα που κάνουν και όχι ‘είσαι τόσο έξυπνος, είσαι τόσο καλός σε αυτό … αυτά έχουν σημασία μόνο για τον ενήλικα.
Δώστε αξία στις παραδόσεις της οικογένειας
Όταν μια οικογένεια έχει πολλά πράγματα να κάνει μαζί, αυτό είναι ένα καλό σημάδι ενός σταθερού οικογενειακού περιβάλλοντος. Η σταθερότητα είναι μια σημαντική πτυχή της ανάπτυξης της παιδικής ηλικίας.

Σύμφωνα με το Child Development Institute, ο χρόνος που μοιράζεται το παιδί με την οικογένεια δημιουργεί πέντε κύρια πλεονεκτήματα: το παιδί αισθάνεται σημαντικό και ότι το αγαπούν, το παιδί παρατηρεί τα θετικά χαρακτηριστικά των ενηλίκων, οι ενήλικες μπορούν να παρατηρήσουν και να μάθουν περισσότερα για τις αδυναμίες του παιδιού τους για να το καθοδηγήσουν καλύτερα, το παιδί μπορεί να εκφράσει με λόγια τις σκέψεις και τα συναισθήματά του και αναπτύσσεται ένας δυνατός δεσμός ανάμεσα τους γονείς και το παιδί.

Αφήστε τα να παίρνουν ρίσκα
Τα παιδιά χρειάζονται ένα βαθμό εποπτείας. Οι ενήλικες πιθανόν να το παρακάνουν με την παρακολούθηση κάθε κίνησής τους. Αυτή η ‘υπερπροστασία’ ωστόσο, είναι αντιπαραγωγική για την ανάπτυξη.

Οι ερευνητές, σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα Journal of Psychologists and Counsellors in Schools γράφουν: ‘ μια ακραία προσοχή σε ένα παιδί και με γονείς να φαντάζονται τις ανάγκες και τα προβλήματά του,είναι η αιτία ώστε οι γονείς να μειώσουν τις απαιτήσεις τους στο παιδί τους, με αποτέλεσμα το παιδί σπάνια να αντιμετωπίζει δυσμενείς καταστάσεις και έτσι δεν μαθαίνει πως να τις αντιμετωπίζει ώστε να αποκτήσει ανθεκτικότητα, ωριμότητα και άλλες βασικές δεξιότητες της ζωής.’
Δώστε τους την αίσθηση της ατομικής ευθύνης
Είναι σημαντικό να επιτρέπετε στα παιδιά να ολοκληρώνουν κάτι που είναι υπεύθυνα. (π.χ. δουλειές, εργασία) χωρίς να τους λέτε πως να το κάνουν συνεχώς.
Γιατί; Σύμφωνα με παιδοψυχολόγους, αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα το παιδί να λέει ‘δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου. Αν και κάποια προσοχή – και μάλιστα πειθαρχία – είναι απαραίτητη για ένα παιδί για να μην παραιτηθεί της προσπάθειας, η υπέρμετρη εποπτεία είναι αναποτελεσματική.

Δημιουργήστε ευχάριστες αναμνήσεις
Σε μια μελέτη πολλαπλών πειραμάτων  που έγιναν από δύο καθηγητές του Harvard, οι ενήλικες που είχαν καλές αναμνήσεις από την παιδική ηλικίας, φαίνεται να έχουν καθαρότερο το αίσθημα της ηθικής.

Οι ερευνητές σημειώνουν ότι οι συμμετέχοντες ήταν περισσότερο πρόθυμοι να βοηθήσουν με κάποιο επιπλέον καθήκον, να κατακρίνουν ανήθικες συμπεριφορές και να δωρίσουν χρήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς, όταν είχαν ενεργά φέρει στο μυαλό τους την παιδική τους ηλικία.’

Έτσι, η δημιουργία ευχάριστων αναμνήσεων στο παιδί,μπορεί να το προετοιμάσει για να είναι ένας ευτυχισμένος και καλοπροαίρετος ενήλικας.

Να είστε οι ίδιοι ευτυχισμένοι με τον εαυτό σας!
Τα παιδιά μαθαίνουν από αυτά που βλέπουν και ακούν, καλύτερα ή χειρότερα. Εάν ένας ενήλικας παρουσιάζει θετική συμπεριφορά, το παιδί είναι πιο πιθανό να την μιμηθεί. Σύμφωνα με την Carolyn Cowan, ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας: ‘τα παιδιά δεν τα πηγαίνουν καλά, όταν οι ενήλικες δεν φροντίζουν τον εαυτό τους και τις σχέσεις τους.

Πηγή: http://www.tilestwra.com/

Τι συναίσθημα είναι πραγματικά ο φόβος;

Αγγελική Καβαλλιεράτου Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας/ Ψυχολόγος BSc, MSc

Πίσω από κάθε μας συναίσθημα κρύβεται το αίσθημα του φόβου. Ο θυμός, το μίσος, η προκατάληψη, η επιθετικότητα μπορούν να αποδοθούν στον φόβο.

Η εξέλιξή μας θα έρθει μόνο όταν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τους φόβους μας.

Ο φόβος μπορεί να εκφραστεί με άγχος, ανασφάλεια, ανησυχία, αδυναμία, πανικό, θυμό, άρνηση, μίσος, οργή, επιθετικότητα, ζήλια κλπ.

Εξαιτίας λοιπόν του φόβου, αναζητάμε τη δημιουργία ασφάλειας προσπαθώντας να έχουμε στη ζωή μας αρκετούς ανθρώπους, χρήματα, αντικείμενα και καλή επαγγελματική και κοινωνική θέση. Στη συνέχεια όμως, όταν τα πετύχουμε όλα αυτά, εξακολουθούμε να αισθανόμαστε φόβο μήπως δε μπορέσουμε να διατηρήσουμε όλα όσα έχουμε αποκτήσει. Μπορεί να τα χάσουμε εξαιτίας του θανάτου, φθοράς ή αλλαγής.


Φοβόμαστε μήπως δεν έχουμε ότι χρειαζόμαστε για να αισθανθούμε ευτυχισμένοι και ασφαλείς.

Φοβόμαστε την απώλεια όσων αποκτήσαμε.

Φοβόμαστε την αλλαγή.

Φοβόμαστε όσους μπορούν να μας στερήσουν όσα αποκτήσαμε.

Φοβόμαστε τον θάνατο που σημαίνει ότι θα χάσουμε τα πάντα.


Αλλά, παρότι ο φόβος είναι το κυρίαρχο συναίσθημα , μπορεί να είναι υποσυνείδητο και γ’ αυτό να αντιδράμε διαφορετικά, για παράδειγμα με θυμό.

Μέσα από προσωπική δουλεία εντοπίζοντας ο καθένας τους φόβους του και δουλεύοντάς τους τότε θα απαλλαγεί από πολλές δυσάρεστες και δύσκολες καταστάσεις στη σχέση του με τον εαυτό του, στη ζωή του, καθώς και με τους γύρω του. Ας μην ξεχνάμε πως όλα ξεκινούν από εμάς.

Πηγή: http://simplylife.gr/

Ποιές ψυχολογικές “παγίδες” μπορούν να μας μειώσουν την αυτοπεποίθηση;

Του Μιχάλη Επταήμερου, Ψυχολόγου Παν/μίου Κρήτης, με ειδίκευση στην Ψυχολογία της Υγείας, την Γνωσιακή Συμπεριφοριστική Ψυχοθεραπεία και τις Ομάδες Γονέων

Ακούμε συχνά πολλούς ανθρώπους να αμφισβητούν τον εαυτό τους, να υποτιμούν τις επιτυχίες τους και να επικεντρώνονται στο να ικανοποιούν μόνο τους άλλους, χωρίς να σκέφτονται τα δικά τους όνειρα και φιλοδοξίες. Ακόμα συχνότερα, παρατηρούμε ανθρώπους που, ενώ είναι επιτυχημένοι στην δουλειά τους και έχουν πληθώρα ταλέντων και δεξιοτήτων, αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως ανεπαρκή και ανάξιο τείνοντας να υποτιμούν τα θετικά σχόλια των γύρω τους και να αποδίδουν τις επιτυχίες τους μόνο στην τύχη ή σε εξωγενείς παράγοντες πέρα από τον εαυτό τους. Τί ακριβώς συμβαίνει και πώς μπορεί κάποιος να απαλλαγεί από τέτοιου είδους αντιλήψεις;

Ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσετε να αισθάνεστε καλύτερα είναι πρώτα να δώσετε προσοχή στις αυτόματες ψυχολογικές και συναισθηματικές διεργασίες που πραγματοποιούνται στην καθημερινότητα σας και να βρείτε περισσότερο αποδεκτούς και λειτουργικούς τρόπους να σκέφτεστε και να συμπεριφέρεστε. Είναι άλλωστε γνωστό ότι η συνειδητή προσπάθεια αλλαγής παλιών συνηθειών, βοηθάει στην δημιουργία καινούριων νευρωνικών οδών στον εγκέφαλο λόγω της νευροπλαστικότητας του εγκεφάλου. Έτσι, εξασκώντας καινούριους τρόπους σκέψης και συμπεριφοράς, βοηθάμε τον εγκέφαλο να δημιουργήσει νέα νευρωνικά κυκλώματα και νέες περισσότερο λειτουργικές συνήθειες.

Νιώθοντας ενοχικά

Η ενοχή είναι ένα συναίσθημα που συνήθως το μαθαίνουμε από την παιδική μας ηλικία. Ακούμε συχνά τους γονείς να λένε: ‘ Εγώ δουλεύω όλη μέρα για να πληρώνω τα φροντιστήρια σου και νομίζεις πως έχεις και το δικαίωμα να παραπονιέσαι;’, ‘ Άλλα παιδιά στην Αφρική δεν έχουν να φάνε και εσύ μου λες ότι θέλεις να σου αγοράσω παιχνίδι;’. Οι περισσότεροι άνθρωποι θα εσωτερικεύσουν τέτοια μηνύματα και θα αισθάνονται συνεχώς ότι δεν είναι αρκετά καλοί να κάνουν κάτι ή ότι δεν θα έπρεπε να εκφράζουν αντίρρηση σε οτιδήποτε. Το συναίσθημα της ενοχής μας προστατεύει μόνο όταν πρόκειται να πληγώσουμε τους άλλους ή όταν προσβάλλονται βασικές αρχές της ηθικής μας. Και εκεί είναι που βρίσκεται η διαφορά μεταξύ τύψεων και ενοχών. Για παράδειγμα, αν πούμε ψέμματα σε κάποιον δικό μας ή συμπεριφερθούμε με εγωϊστικό τρόπο, οι τύψεις μπορούν να μας κινητοποιήσουν να σταματήσουμε να πληγώνουμε τον άλλον και να προσπαθήσουμε να συμφιλιωθούμε μαζί του, καθώς καταλάβαμε ότι φερθήκαμε άσχημα σε κάποιον άλλον σκόπιμα. Αντίθετα, όταν αισθανόμαστε ένοχοι, κάνουμε τις εξείς σκέψεις: ‘Έκανα κάτι που δεν θα έπρεπε να κάνω και αυτό σημαίνει ότι είμαι κακός άνθρωπος’. Παρατηρούμε δηλαδή ότι το αίσθημα της ενοχής έχει να κάνει με αυτοκατηγορία, πράγμα το οποίο μπορεί πολύ εύκολα να οδηγήσει σε κατάθλιψη και σε περαιτέρω διαιώνιση των αισθημάτων ενοχής. Επίσης, υπάρχουν κάποια είδη ενοχής που είναι επίσης αναποτελεσματικά: 1) το να αισθανόμαστε ένοχοι ότι δεν κάναμε αρκετά για να βοηθήσουμε κάποιον άλλον, όταν ήδη έχουμε προσφέρει πολλά ή όταν παρατηρούμε ότι ο άλλος δεν παίρνει καμία ευθύνη να κάνει κάτι για αυτά που του συμβαίνουν, 2) όταν αισθάνομαστε ένοχοι επειδή έχουμε περισσότερα χρήματα από κάποιον άλλο, ή όταν έχουμε καλύτερες οικογενειακές ή φιλικές σχέσεις, ικανότητες, δεξιότητες, ταλέντα, και 3) όταν αισθανόμαστε ένοχοι για σκέψεις που μπορεί να κάνουμε όπως για παράδειγμα όταν ζηλεύουμε κάποιον.

Συνειδητοποιήστε λοιπόν ότι οι σκέψεις σας δεν μπορούν να πληγώσουν τους άλλους, παρά μόνο οι πράξεις σας. Βάλτε μια ημερομηνία λήξης στο ως πότε θα αισθάνεστε ένοχοι, καθώς ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω και μόνο το παρόν μπορεί να διορθωθεί. Σκεφτείτε μήπως η ενοχή σας αντιστοιχεί σε κάποια από τα αναποτελεσματικά είδη ενοχών που αναφέρθηκαν και αξιολογήστε ρεαλιστικά κατά πόσο και αν είστε όντως ένοχοι. Τέλος, αξιολογείστε τις σκέψεις σας και σκεφτείτε αν αυτές οι σκέψεις εμπίπτουν σε κάποιο από τα γνωστικά σφάλματα. Για παράδειγμα υπάρχει περίπτωση να μεγεθύνουμε τις αρνητικές επιπτώσεις της συμπεριφοράς μας, να βάζουμε ταμπέλα στον εαυτό μας ως ‘κακό’ και να θεωρούμε τον εαυτό μας υπεύθυνο για κάτι που δεν έχουμε προκαλέσει.

Θεωρώντας τον εαυτό ως μια αποτυχία

Πολλοί αναφέρουν μία αίσθηση αποτυχίας όταν αναφέρονται στον εαυτό τους ή σε δραστηριότητες που ολοκλήρωσαν, είτε αυτά είναι πρότζεκτ στον επαγγελματικό χώρο, εργασίες ή εξετάσεις στον πανεπιστημιακό χώρο, είτε κατά την διάρκεια ενός ομαδικού σπορ ή παιχνιδιού γνώσεων. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να παρατηρήσουν και οι άλλοι, αναφερόμενοι σε ντροπαλότητα, χαμηλή αυτοεκτίμηση και αποστασιοποίηση του ατόμου. Η αλήθεια είναι ότι όταν κάποιος πιστεύει ότι είναι αποτυχημένος ή ανίκανος, τότε αυτομάτως θα πιστεύει ότι και οι άλλοι πιστεύουν το ίδιο για αυτόν. Κοιτάζοντας λοιπόν μέσα από τα ‘γυαλιά’ της αποτυχίας, όλα ερμηνεύονται ως αποτυχίες ακόμα και όταν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια επιτυχίας. Αποτυγχάνουμε δηλαδή να δώσουμε προσοχή στα θετικά ελαχιστοποιώντας τα.

Το αίσθημα της αποτυχίας μπορεί να ξεκινάει από επικριτική και παρεμβατική στάση των γονέων ή ‘σημαντικών άλλων’ όπου συνεχώς υπήρχε επιβράβευση μόνο στα θετικά και επικριτικότητα στα αρνητικά. Μπορεί να υπήρχαν συγκρίσεις με άλλα παιδιά στον ακαδημαικό ή αθλητικό τομέα ή απουσία θετικών σχολίων στα δυνατά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας μας. Έτσι μεγαλώσαμε πιστεύοντας ότι μόνο το βέλτιστο αποτέλεσμα σημαίνει επιτυχία και ότι μόνο τότε είμαστε ικανοί και επαρκείς. Τα λάθη έγιναν ασυγχώρητα και κάθε δραστηριότητα έπρεπε να είναι απόλυτα επιτυχής για να ακούσουμε την επιβράβευση. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση υπήρχε ματαίωση και κάθε φορά ενισχυόταν όλο και περισσότερο το φίλτρο της αποτυχίας. Το φίλτρο της αποτυχίας μπορεί να ενεργοποιείται σε διάφορες σημαντικές καταστάσεις στην ζωή μας όπως για παράδειγμα σε έναν χωρισμό, στο ότι δεν έχουμε κάποιον/α σύντροφο, στο ότι χρωστάμε πολλά λεφτά ή στο ότι δεν καταφέραμε να ολοκληρώσουμε μία εργασία. Από την στιγμή που θα ενεργοποιηθεί το φίλτρο της αποτυχίας, όλα ερμηνεύονται ως αποτυχίες θεωρώντας ότι έχουμε έλλειψη των προσόντων/ικανοτήτων που χρειάζονται για να επιτύχουμε τον σκοπό μας. Έτσι όλο αυτό λειτουργεί σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία καθοδηγώντας μας προς την αποτυχία. Μπορεί λοιπόν συνεχώς να αναβάλλουμε και να μην ολοκληρώνουμε την δουλειά που πρέπει στην ώρα της ή να γινόμαστε τελειοθηρικοί και να επικεντρωνόμαστε στις λεπτομέρειες, αντί να κοιτάξουμε την ουσία. Μπορεί να συμπεριφερόμαστε με ένα αμήχανο και ανασφαλή τρόπο στον επαγγελματικό μας χώρο ή να είμαστε απρόσεκτοι επειδή πιστεύουμε ότι έτσι κι αλλιώς δεν θα το κάνουμε σωστά. Ουσιαστικά, πιστεύουμε τόσο έντονα ότι θα αποτυχούμε, ώστε λειτουργούμε και με αυτό τον τρόπο σα να θέλουμε να επιβεβαιώσουμε αυτή την πεποίθηση.

Το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσουμε σε ποιες περιπτώσεις ενεργοποιείται το φίλτρο της αποτυχίας. Στην συνέχεια, πρέπει να αποφύγουμε την ετικέτα της αποτυχίας. Όπως ακριβώς δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι, δεν υπάρχουν και αποτυχημένοι. Όλοι έχουμε επιτυχίες και αποτυχίες. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν να δίνουμε έμφαση στις επιτυχίες. Θα δούμε ότι οι αποτυχίες δεν είναι τόσο μεγάλες και τόσες πολλές όσο νομίζαμε.

Το να είμαστε τελειοθηρικοί

Είστε ο χειρότερος κριτής του εαυτού σας; Δεν υπάρχει τίποτα που να κάνετε τόσο σωστά ώστε να ικανοποιήσετε τα δικά σας υψηλά στάνταρ; Η τελειοθηρία αφορά ένα σύνολο συμπεριφορών το οποίο πηγάζει από την αντίσταση και ακαμψία του ατόμου στην αλλαγή των προσδοκιών του σε κάθε κατάσταση. Οδηγεί σε αμφισβήτηση των αποφάσεων μας, αναβλητικότητα, μία αίσθηση συνεχούς επαγρύπνησης και άγχους, παραίτηση και έλλειψη προσπάθειας και κινήτρων. Η τελειοθηρία μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη, αλλά και σε υπέρμετρο άγχος. Επίσης, πολλοί τελειοθηρικοί άνθρωποι αναφέρουν προβλήματα συγκέντρωσης, κόπωσης, ύπνου και προβλήματα στην διατροφή. Οι τελειοθηρικοί άνθρωποι αγαπούν τον εαυτό τους μόνο όταν τα πηγαίνουν καλά σε ό,τι κάνουν. Τα λάθη είναι απαγορευτική λέξη και το επίπεδο αυτοεκτίμησης εξαρτάται από το επίπεδο επιτυχίας και αποτελέσματος. Όμως, κανείς δεν μπορεί να έχει συνεχώς επιτυχίες και κανείς δεν μπορεί συνεχώς να τα πηγαίνει καλά σε ό,τι κάνει. Έτσι, η τελειοθηρία αρκετά συχνά οδηγεί σε ματαιώσεις, πτώση διάθεσης και επακόλουθες δυσλειτουργικές συμπεριφορές που επιβαρύνουν την σωματική, αλλά και την ψυχική υγεία.

Ξεκινήστε να αποφεύγετε δηλώσεις του ‘πρέπει’ και του ‘όλα ή τίποτα’. Δώστε χρόνο στον εαυτό σας να ολοκληρώσει βαθμιαία την δουλειά και μοιράστε τον κάθε στόχο σε μικρούς, επιμέρους στόχους που δεν θα είναι επιβαρυντικοί. Επιβραβεύστε τον εαυτό σας για κάθε μικρό στόχο που επιτυγχάνετε και σταματήστε να βλέπετε τα λάθη ως καταστροφή. Σκεφτείτε ότι όλοι οι ταλαντούχοι και διάσημοι άνθρωποι στον κόσμο, έχουν αποτύχει και έχουν κάνει πολλά λάθη στην καριέρα τους για να φτάσουν τόσο ψηλά. Επιτυχία δεν είναι η αποφυγή λαθών, αλλά η ανάκαμψη από τα λάθη και η συνεχής προσπάθεια για βελτίωση.

Συγκρίνοντας τον εαυτό μας με άλλους

Πολλές φορές συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με άλλους και εξάγουμε συμπεράσματα για το πόσο επιτυχείς και σωστοί είμαστε βασιζόμενοι σε αυτές τις συγκρίσεις. Υπάρχουν οι συγκρίσεις με το καλύτερο (με ανθρώπους που φαίνεται να είναι σε καλύτερη οικονομική κατάσταση, ή να έχουν περισσότερες επιτυχίες, ή καλύτερη εμφάνιση κ.ο.κ.) και οι συγκρίσεις με το χειρότερο (με αυτούς που τα πάνε χειρότερα από εμάς). Συνήθως αισθανόμαστε καλά όταν κάνουμε τις συγκρίσεις με το χειρότερο και αισθανόμαστε άσχημα όταν κάνουμε τις συγκρίσεις με το καλύτερο. Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρουμε τι ακριβώς συμβαίνει κάτω από την επιφάνεια στις ζωές των άλλων. Έτσι όταν συγκρινόμαστε με κάποιον, συγκρίνουμε τον δικό μας εσωτερικό κόσμο με τον εξωτερικό κόσμο του άλλου. Επίσης, υπάρχει το εξής οξύμωρο. Πολλοί εκατομμυριούχοι νιώθουν στερημένοι και θλιμμένοι επειδή δεν μπορούν να φτάσουν τους δισεκατομμυριούχους. Παντά θα υπάρχει και πάντα θα βρίσκουμε έναν τομέα στον οποίο τα πάμε καλύτερα ή χειρότερα από κάποιον άλλον. Μπορεί να έχει να κάνει με την εξωτερική εμφάνιση, αθλητικές δεξιότητες ή επαγγελματική καριέρα. Η σύγκριση προσθέτει πολύ πίεση, καθώς όλοι βρισκόμαστε σε διαφορετικές συνθήκες στην ζωή μας κάθε φορά. Αν και εσείς μπορούσατε να αντέξετε να έχετε καθημερινά ένα σεφ και έναν προσωπικό γυμναστή, πολύ πιθανόν και εσείς να είχατε το καλλίγραμο σώμα που έχουν οι σταρ του Χόλιγουντ.

Δυστυχώς, αρκετά συχνά οι γονείς συγκρίνουν τα παιδιά τους με άλλα παιδιά σε διάφορους τομείς της ζωής και ιδιαίτερα στις ακαδημαϊκές επιδόσεις. Τέτοιες συγκρίσεις όταν γίνονται επαναλαμβανόμενα και σταθερά, εγκαθιδρύονται και γίνονται αυτοεικόνα ( ‘Είσαι καλός στα αθλήματα, αλλά η αδερφή σου είναι αυτή που έχει το μυαλό’). Οι συγκρίσεις αποτελούν υπεργενικεύσεις της πολυπλοκότητας και των ταλέντων που όλοι διαθέτουμε ως ανθρώπινα όντα. Η καλύτερη σύγκριση που μπορεί κάποιος να κάνει είναι να συγκρίνει τις γνώσεις ή τις δεξιότητες που κατέχει σήμερα με τις γνώσεις και δεξιότητες που κατείχε τον προηγούμενο μήνα ή χρόνο. Αυτό το είδος σύγκρισης μπορεί να βοηθήσει και να οδηγήσει το άτομο να αναπτύξει τις ικανότητες του στο βέλτιστο βαθμό.

Ικανοποίηση των άλλων και αναζήτηση επιβεβαίωσης

Οι συμπεριφορές αυτές απορρέουν από το γεγονός ότι κάποιος θέλει να αρέσει σε όλους και υπερτιμάει την γνώμη των άλλων με τίμημα τον χρόνο, την ενέργεια και την αυτοεκτίμηση του. Οι γονείς μπορεί να ήταν αλαζόνες, νάρκισσοι και συναισθηματικά κακοποιητικοί και έτσι στόχος του παιδιού για να επιβιώσει ήταν να τους επιβεβαιώνει και να τους ικανοποιεί σε ό,τι ζητούσαν. Έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά που έχουν κακοποιηθεί είναι πολύ πιο ικανά να αναγνωρίσουν τις εκφράσεις του προσώπου που δείχνουν θυμό σε σύγκριση με τα μη κακοποιημένα παιδιά. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο, ο εγκέφαλος μπορεί να έχει ‘καλωδιωθεί’ με τέτοιο τρόπο ώστε να ικανοποιεί ή να εντυπωσιάζει τους άλλους για να μην θυμώσουν και τον χτυπήσουν συναισθηματικά ή σωματικά.

Ένας άλλος λόγος μπορεί να απορρέει από την ευαισθησία κάποιου στην απόρριψη. Έτσι μοναδική στρατηγική αυτού, για να μην απορριφθεί και αισθανθεί μειονεκτικά, είναι να προσπαθεί να ικανοποιεί τους άλλους και να αποφεύγει κάθε είδους τσακωμό ή αντιπαράθεση, αλλά και να εκτεθεί σε άλλους. Επιπρόσθετα, μπορεί κάποιος να έχει μεγαλώσει με γονείς που είχαν κατάθλιψη ή εξάρτηση από ουσίες και το μόνο που μπόρεσαν να κάνουν για να τραβήξουν την προσοχή τους ήταν να τους φροντίσουν και να τους καλύψουν οποιεσδήποτε συναισθηματικές ανάγκες είχαν. Η συμπεριφορά της ικανοποίησης των άλλων είναι και μία λάθος χρήση της ενσυναίσθησης. Επειδή κάποιος μπορεί να αισθανθεί πότε οι άλλοι δεν αισθάνονται καλά, δεν σημαίνει ότι πρέπει να τους κάνει να αισθανθούν καλά. Πάντα υπάρχει η επιλογή ώστε να ξεφορτωθούμε τα ‘πρέπει’. Σκεφτείτε μόνο τα κόστη που προκύπτουν από τέτοιου είδους συμπεριφορές και το στρες που προκαλείται στον εαυτό σας κάθε φορά που διαλέγετε να ικανοποιήσετε κάποιον άλλον σε βάρος των δικών σας στόχων. Έτσι, αυτή η δυσλειτουργική στρατηγική γυρνάει μπούμερανγκ και οδηγεί στο να αισθανόμαστε τύψεις και ενοχές κάθε φορά που κάποιος δεν μας συμπεριφέρεται σωστά. Θα έχουμε ακούσει πολλές φορές την φράση ‘Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μου συμπεριφέρθηκε τόσο σκάρτα, από την στιγμή που εγώ έκανα τα πάντα για αυτόν και οτιδήποτε μου ζητούσε!’.

Ξεκινήστε να θέτετε τα όρια σας και να λέτε ‘όχι’ σε υπερβολικές απαιτήσεις. Με αυτό τον τρόπο θα μάθετε να αποδέχεστε κάποια βραχύχρονη δυσφορία με αντάλλαγμα μία μακροχρόνια ανακούφιση από το άγχος του να ενδίδετε σε οποιαδήποτε απαίτηση των γύρω σας. Βάλτε σε προτεραιότητα και φέρτε σε μια ισσοροπία τις ανάγκες των άλλων με τις δικιές σας. Θυμηθείτε ότι προυπόθεση για να είστε εσείς καλά, είναι πρώτα η δική σας καλή σωματική και ψυχική υγεία και μετά η υγεία των άλλων.

Πηγή: http://psychopedia.gr/

Tι σημαίνει η μόνιμη τάση για αργοπορία

Αν και όλοι μας έχει συμβεί να καθυστερήσουμε σε κάποιο ραντεβού, ή υποχρέωση, εντούτοις υπάρχουν άτομα που η αργοπορημένη τους άφιξη σχεδόν σε κάθε τους ραντεβού είναι κάτι που τους χαρακτηρίζει γενικότερα.

Γνωρίζατε ότι η τάση για αργοπορία έχει το δικό της ξεχωριστό νόημα, ειδικά όταν είναι μόνιμη, ή εμφανίζεται με συνέπεια σε μια συγκεκριμένη σχέση/υποχρέωση.

Τι μπορεί να δείχνει, λοιπόν, η μόνιμη τάση για αργοπορία;

Η διαπροσωπική δυναμική στην σχέση δύο ατόμων επηρεάζει βαθιά τη διαχείριση του χρόνου από το κάθε ένα άτομο σε αυτήν τη σχέση. Αυτή η επιρροή πραγματώνεται συχνά ως κυριαρχία, ή υποταγή.

Η δρ Julie Jarett Marcuse, ψυχολόγος/ψυχαναλύτρια στο ινστιτούτο William Alanson White στη Ν. Υόρκη, περιγράφει με ένα παράδειγμα αυτή την περίπτωση:

Μία ασθενής ένιωθε ότι το αφεντικό της στην δουλειά “απολάμβανε” την εξουσία του με τρόπο επιδεικτικό. Η ίδια αδυνατούσε να διακρίνει μεταξύ του “δικαιώματος” του αφεντικού της να ελέγχει την ώρα άφιξής της στη δουλειά και του “αυταρχικού” ελέγχου που αυτή η συμπεριφορά μπορεί να σημάνει επί προσωπικού. Την ενοχλούσε ότι εκείνος ίσως να αισθανόταν ανώτερός της και ανησυχούσε ότι η αδυναμία της να φτάνει στην δουλειά στην ώρα της, επιβεβαίωνε και ενθάρρυνε αυτήν τη συμπεριφορά από εκείνον. Αυτή της η δυσφορία είχε πάρει τη μορφή της χρόνιας καθυστέρησης/αργοπορίας.

Η αργοπορία είναι μέρος του “διαλόγου” ώθησης και έλξης ανάμεσα σε δύο πρόσωπα. Από την μία εκφράζει παθητικά δυσαρέσκεια σχετικά με τις προσδοκίες των άλλων και από την άλλη εκφράζει θυμό για την “υποχρεωτική” συμμόρφωση του να είναι κανείς τυπικός στην ώρα του. Αυτά τα συναισθήματα μεγέθυναν τον θυμό της ασθενούς ως προς το αφεντικό της. Ήθελε να μπορεί να τον αψηφά και να πηγαίνει και να φεύγει από τη δουλειά όποτε εκείνη επιθυμούσε και όχι όποτε της όριζε το αφεντικό της. Την ίδια στιγμή, επειδή παράλληλα λαχταρούσε την έγκρισή του, το γεγονός ότι ήθελε να τον αψηφά, της δημιουργούσε αίσθημα ανασφάλειας και άγχους. Φοβήθηκε, επίσης, μήπως τελικά χάσει τη δουλειά της.

Μετά από προσεκτική προσέγγιση, η ασθενής κατάλαβε ότι ο τρόπος που αντιδρούσε απέναντι στο αφεντικό της, ήταν σαν εκείνος να ήταν ο παράλογος, καταπιεστικός πατέρας της. Κατάλαβε ότι αργοπορία της ήταν ένας “συμβιβασμός” μεταξύ των αντίθετων δυνάμεων στο εσωτερικό της. Το ανεξάρτητο πνεύμα της ερχόταν σε σύγκρουση με την ανάγκη για έγκριση από το αφεντικό της (ή τον… πατέρα της). Η μόνιμη αργοπορία της ήταν μια πράξη δυσαρέσκειας, την οποία προσπαθούσε ταυτοχρόνως να περιορίσει.

Τι μπορεί να δείχνει το αντίθετο της αργοπορίας, δηλαδή το να είναι κάποιος πάντα συνεπής στα ραντεβού του;

Η ακρίβεια δείχνει ενδιαφέρον και σεβασμό για τους άλλους. Είναι ένα σημάδι καλών τρόπων, σεβασμού και, μερικές φορές, δείχνει μια προθυμία για συνεργασία. Προκύπτει από την ευγένεια και είναι μια κοινωνική αναγκαιότητα. Το να καθυστερεί κανείς μόνιμα εκφράζει έλλειψη σεβασμού. Συνεπάγεται ότι το άτομο έχει άλλες προτεραιότητες.

Η μόνιμη αργοπορία είναι σημαντική επειδή αποκαλύπτει μια εσωτερική σύγκρουση: Η ασθενής της δρ Jarett Marcuse ήθελε να τα πηγαίνει καλά στην εργασία, αλλά πίστευε ότι η “υποταγή” στο αφεντικό της, την μείωνε ως άτομο.

Εάν η αργοπορία/καθυστέρηση είναι ένα πρόβλημα στη ζωή σας, δοκιμάστε το εξής πείραμα: Για μια ημέρα πηγαίνετε σε όλα σας τα ραντεβού/υποχρεώσεις πέντε λεπτά νωρίτερα. Δείτε πώς θα σας κάνει να αισθανθείτε. Όσο και όσοι συνηθίζουν να αργοπορούν αρνούνται πεισματικά την σημασία αυτής της συνήθειάς τους, εντούτοις η μόνιμη αργοπορία συνήθως έχει ψυχολογικό υπόβαθρο. Το να είναι κανείς συνεπής μπορεί να αποτελέσει τεράστια ανακούφιση.

Πηγή: iatropedia.gr, psychologytoday.com

Γιατί αισθανόμαστε ότι πέφτουμε λίγο πριν κοιμηθούμε

Έχετε ποτέ νοιώσει το ανεξήγητο συναίσθημα ότι πέφτετε ακριβώς την στιγμή που πάτε να βυθιστείτε στον ύπνο;

Διαβάστε παρακάτω τι συμβαίνει.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν βιώσει αυτό το φαινόμενο, το περιγράφουν σαν την ξαφνική αίσθηση ότι θα γλιστρήσουν ή ότι πέφτουν σε ένα κενό. Κάποιοι μπορεί να συνεχίσουν τον ύπνο, αλλά η πλειοψηφία των ανθρώπων ξυπνά με μια ταχυκαρδία και αισθάνονται φοβισμένοι.

Ίσως έχετε ακούσει διάφορες εξηγήσεις όπως, η ψυχή σας αφήνει το σώμα σας ή έχετε καταληφθεί από σκοτεινές δυνάμεις, όταν αυτό συμβεί, αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια. Αυτό ονομάζεται μυοκλονικό αναπήδημα και είναι μια φυσιολογική διαδικασία.
2082455-650-1464149291-50752e794dee2719fbe31510c34cd82f

Όταν κοιμόμαστε, περνάμε από πολλούς κύκλους του ύπνου,ο καθένας αποτελούμενος από τέσσερα διαφορετικά στάδια. Η αίσθηση ότι πέφτεις κάτω συμβαίνει κατά τη διάρκεια του πρώτου σταδίου του ύπνου, που ονομάζεται NREM. Υπάρχουν μερικές θεωρίες σχετικά με το γιατί συμβαίνει αυτό. Η μια είναι ότι όταν οι μύες σας χαλαρώνουν όπως όταν είστε έτοιμοι να κοιμηθείτε, ο εγκέφαλός σας μπερδεύεται μερικές φορές και σκέφτεται ότι πέφτετε. Σαν αποτέλεσμα, οι μύες σας αντιδρούν με τέντωμα προς τα επάνω, έτσι είστε μόνοι σας να ‘πιαστείτε πριν πέσετε. Άλλοι επιστήμονες πιστεύουν ότι είναι ένα αντανακλαστικό του ανθρώπου που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια της εξελικτικής διαδικασίας για να τον αποτρέψει από το να πέσει κάτω από τα δέντρα, όπου κάποτε κοιμόταν.

Είναι επίσης αρκετά συνηθισμένο να αισθάνεστε ξαφνικά ένα ήπιο ‘ηλεκτροσόκ’ που σας πετά στιγμιαία επάνω. Αυτό μπορεί να συμβεί μετά από μια αγχωτική ημέρα ή αν είστε πολύ κουρασμένοι, έχετε ακανόνιστες συνήθειες ύπνου ή υποφέρετε από άγχος.
Εκτιμάται ότι αυτό το φυσιολογικό φαινόμενο επηρεάζει 7 στους 10 ανθρώπους σε κάποια στιγμή στη ζωή τους. Μπορεί να εμφανιστεί είτε μόνο για μια στιγμή ή να επαναλαμβάνεται. Εάν έχετε αυτήν την εμπειρία συχνά, σας προτείνουμε να δείτε ένα γιατρό. Αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν έχει βλαβερές συνέπειες για την υγεία σας, και δεν είναι μια ασθένεια ή παθολογική κατάσταση. Έτσι θυμηθείτε ότι δεν υπάρχει τίποτα το ανησυχητικό. Απλώς πάρτε μια βαθιά ανάσα και προσπαθήστε να χαλαρώσετε και να αποκοιμηθείτε.

Πηγή: Πηγή: http://www.tilestwra.com/

«Ο υγιής άνθρωπος δεν βασανίζει τους άλλους..»

«Ο υγιής άνθρωπος δεν βασανίζει τους άλλους. Γενικά είναι οι βασανισμένοι που εξελίσσονται σε βασανιστές...» – Karl Jung

Πηγή: http://www.o-klooun.com/

Πως να αναγνωρίσετε την αγοραφοβία

Η αγοραφοβία είναι ένας τύπος αγχώδους διαταραχής κατά την οποία το άτομο μπορεί να αποφεύγει μέρη ή καταστάσεις που το κάνουν να νιώθει πανικόβλητος, ανήμπορος, αμήχανος και “παγιδευμένος”, εξαιτίας της παρουσίας πολλών ανθρώπων γύρω του.
Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια που η αγοραφοβία γνωρίζει, δυστυχώς, “άνθιση” (κυρίως στις μεγαλουπόλεις), υπάρχουν ορισμένες παρανοήσεις σχετικά με το τι ακριβώς συνιστά μια κρίση αγοραφοβίας.

Γι’ αυτόν το λόγο, είναι σημαντικό να γνωρίζετε τα αληθινά συμπτώματα της αγοραφοβίας για να ξέρετε τι σας συμβαίνει σε περίπτωση που νιώθετε κάτι παρόμοιο.
Τα τυπικά συμπτώματα της αγοραφοβίας περιλαμβάνουν:

-Φόβο του να είναι κανείς μόνος σε οποιαδήποτε κατάσταση
-Φόβο του να βρίσκεται κανείς σε πολυσύχναστα μέρη
-Φόβο απώλειας του ελέγχου σε δημόσιο χώρο
-Φόβο του να είναι κανείς σε μέρη όπου μπορεί να είναι δύσκολο να φύγει, όπως ασανσέρ ή τρένο
-Αδυναμία να βγει κανείς από το σπίτι ή να είναι σε θέση να το κάνει, μόνο αν κάποιος άλλος τον συνοδεύει
-Αίσθημα αδυναμίας
-Υπερβολική εξάρτηση από τους άλλους

Επιπλέον, μπορείτε να παρουσιαστούν συμπτώματα κρίσης πανικού, όπως:

-Γρήγορος καρδιακός ρυθμός
-Υπερβολική εφίδρωση
-Δυσκολία στην αναπνοή
-Τρέμουλο, μούδιασμα ή μυρμήγκιασμα
-Πόνος ή “πλάκωμα” στο στήθος
-Ζαλάδα
-Ξαφνική έξαψη ή ρίγη
-Στομαχικές διαταραχές ή διάρροια
-Αίσθημα απώλειας του ελέγχου
-Ακραίος φόβος θανάτου

Πηγή: mayoclinic.org, iatropedia.gr

Αγχώδεις διαταραχές: H αποτύπωση των συμπτωμάτων μέσα από αποκαλυπτικές φωτογραφίες

Οι αγχώδεις διαταραχές ανήκουν σε μια κατηγορία διαταραχών που επηρεάζουν τη συμπεριφορά, τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη σωματική υγεία. Οι έρευνες σχετικά με την προέλευσή τους συνεχίζονται, αλλά θεωρείται ότι προκαλούνται από ένα συνδυασμό βιολογικών παραγόντων και προσωπικών καταστάσεων του ατόμου. Επίσης δεν μπορούν οι αγχώσδεις διαταραχές να προσδιοριστούν επακριβώς κάθε φορά. Ωστόσο το άγχος μπορεί να πάρει πολλές διαφορετικές μορφές, όπως κρίσεις πανικού, φοβίες και στρες.

Σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει οι αγχώδεις διαταραχές επηρεάζουν περίπου 1 στα 10 άτομα. Είναι περισσότερο διαδεδομένες στις γυναίκες παρά στους άντρες και επηρεάζουν τόσο παιδιά, όσο και τους ενήλικες.

Οι κυριότερες αγχώδεις διαταραχές είναι οι εξής: Διαταραχές Πανικού, Φοβίες, Κοινωνική φοβία, Ειδική φοβία, Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες, Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή και Γενικευμένη Αγχώδης Διαταραχή.

H 23χρονη Katie Joy φοιτήτρια φωτογραφίας αποφάσισε να απεικονίσει αυτά τα συμπτώματα μέσα από μια σειρά φωτογραφιών, που ονόμασε “My Anxious Heart”. To άλμπουμ της περιέχει 12 φωτογραφίες που απεικονίζουν το άγχος και ρίχνουν φως στην συναισθηματική και σωματική δοκιμασία που συνοδεύει την αγχώδη διαταραχή.

“Παλεύω με την κατάθλιψη και το άγχος για πάνω από 10 χρόνια”, λέει η ίδια. Και συνεχίζει: “Είχα κάνει ένα πρότζεκτ παρόμοιο με αυτό σε άλλη κατηγορία και συνειδητοποίησα πόσο πολύ είχα ανάγκη να αντιμετωπίσω, κυριολεκτικά(!), τους φόβους μου. Όσο περισσότερο επέτρεπα στο άγχος να με συνεπάρει και μπορούσα να το περιγράψω, τόσο περισσότερο μπορούσα και να το αποτυπώσω σε μια φωτογραφία”.

Πηγή: http://psychopedia.gr/

Τα 3 είδη γυμναστικής που καταπολεμούν το άγχος!

Ένα από τα πιο σημαντικά ρητά που μάθαμε στο σχολείο είναι το νους υγιής εν σώματι υγιεί!

Μπορεί σε μικρή ηλικία να μην έδινα τόση βάση σε αρχέγονες προτάσεις, να γέλαγα ακούγοντάς τες και πολλές φορές να έδειχνα αδιαφορία σε ό,τι δεν ήταν σύγχρονο και μοντέρνο. Μεγαλώνοντας όμως κατάλαβα ότι γυμναστική αναπτύσσει το πνεύμα και δυναμώνει το σώμα με έναν ιδιαίτερο τρόπο που φέρνει ηρεμία και αυτοπεποίθηση την ίδια στιγμή!
Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα 3 είδη γυμναστικής μπορούν να σε απαλλάξουν από ψυχικές ασθένειες και φυσικά να αποφέρουν ένα καλλίγραμμο σώμα. Διαβάζοντας παρακάτω θα καταλάβεις ότι οι προσπάθειες σου για υπέροχους γλουτούς (που έχει γίνει η εμμονή μας) και γραμμωμένους κοιλιακούς (άλλη μια εμμονή), δημιουργούν μια δυνατή βάση για ψυχολογική ισορροπία και μακροζωία που θα μείνουν σε βάθος χρόνου.


Τρέξιμο

Θα είναι ίσως η χιλιοστή φορά που το ακούς. Το τρέξιμο βοηθάει στη καύση θερμίδων και λίπους, στα καρδιακά προβλήματα, βελτιώνει τη μνήμη και τον ύπνο και αποβάλλει το άγχος. Κάνοντας jogging 5 λεπτά κάθε μέρα ενισχύεις τις σωματικές σου αντοχές και συμβάλεις σε μια πιο ποιοτική και ίσως μακροχρόνια ζωή. Τι περιμένεις λοιπόν; Φόρεσε τα ακουστικά σου, βάλε την αγαπημένη σου playlist και ξεκίνα να τρέχεις!


Πεζοπορία

Ναι, η φύση και το περπάτημα μας ηρεμεί. Υπάρχει κάτι ακόμα όμως που δεν ήξερες. Τα φυτά παράγουν ουσίες για να επιβραδύνουν την αποσύνθεσή τους, με αποτέλεσμα να επηρεάζουν την ανθρώπινη χαλάρωση και ευεξία. Αυτόματα μειώνεται το άγχος και οι ψυχικές ασθένειες που δημιουργούνται από τη πιεστική καθημερινότητα. Πάρε μια φίλη σου ή τον αγαπημένο σου σκύλο και απόλαυσε αυτό που σου προσφέρει απλόχερα η φύση.

Yoga

Είναι το trend των τελευταίων χρόνων (και καλά κάνει). Ξεκίνησε σαν μια εναλλακτική μορφή γυμναστικής που μειώνει τη κατάθλιψη, το θυμό και το άγχος! Η yoga σου μαθαίνει σωστές τεχνικές αναπνοής που βοηθούν στη συγκέντρωση και την ηρεμία, διδάσκει τη σωστή στάση του σώματος και ενδυναμώνει του μύες.

Πηγή Tlife.gr

Φόβος ή φοβία; Ο διαχωρισμός των δύο και πότε να ζητήσετε βοήθεια

Οι περισσότεροι φόβοι μας προέρχονται συνήθως από κάποια αρνητική εμπειρία - Στην περίπτωση όμως που κάποιος πάσχει από κάποια φοβία, οι αντιδράσεις του είναι περισσότερο ακραίες.

Ο φόβος είναι ένα φυσιολογικό και υγιές συναίσθημα. Παρότι πολλοί υποτιμούν τη χρησιμότητά του, ο φόβος στην πραγματικότητα αποτελεί «ασπίδα προστασίας» εμποδίζοντάς μας να εμπλακούμε σε ενδεχόμενα επικίνδυνες καταστάσεις όταν αυτό δεν είναι απαραίτητο. Ο φόβος, μας ωθεί σε δεύτερες σκέψεις και μας βοηθάει να αποφασίσουμε με βάση τη λογική και όχι τον (συχνά επικίνδυνο) παρορμητισμό μας. Κάτω από φυσιολογικές συνθήκες, είμαστε σε θέση να διαχειριστούμε τους φόβους μας χρησιμοποιώντας τη σκέψη και τη λογική, δεν επιτρέπουμε στους φόβους να κατακλύσουν τη ζωή μας, ούτε γινόμαστε παράλογοι. Οι φοβίες, από την άλλη, μεταμορφώνουν το συναίσθημα του φόβου σε κάτι που μας είναι ιδιαίτερα δύσκολο έως αδύνατο να διαχειριστούμε.

Φυσιολογικός φόβος

Οι περισσότεροι φόβοι μας προέρχονται συνήθως από κάποια αρνητική εμπειρία. Για παράδειγμα, μπορεί εύκολα να αρχίσουμε να φοβόμαστε περισσότερο από το μέσο όρο τους σκύλους αν στο παρελθόν μας έχουν επιτεθεί σκυλιά ή να φοβόμαστε τους κλέφτες αν το σπίτι μας έχει στο παρελθόν παραβιαστεί. Οι φόβοι επίσης μαθαίνονται. Ένα παιδί μπορεί να μάθει να φοβάται τις αράχνες παρακολουθώντας τις αντιδράσεις της μητέρας του. Μια γενικευμένα «φοβισμένη» συμπεριφορά μπορεί επίσης να είναι αποτέλεσμα μιας υπερπροστατευτικής ανατροφής. Ένας γονιός που υπερπροστατεύει το παιδί του, του περνά ασυνείδητα το μήνυμα ότι κινδυνεύει.

Παρόλα αυτά, και ανεξάρτητα από το τι φοβάται ο καθένας, όταν ο φόβος κυμαίνεται στα πλαίσια του φυσιολογικού, μπορεί να μας κάνει να νιώθουμε άβολα αλλά δεν είναι σε θέση να μας καταβάλλει. Για παράδειγμα, πολλοί ανάμεσά μας μπορεί να φοβούνται τα αεροπλάνα αλλά είναι σε θέση να ταξιδέψουν όταν και εφόσον χρειαστεί. Μπορεί πριν την πτήση να κάνουν διαλογισμό, να πιούν ένα ποτό ή ακόμα και να πάρουν ένα ελαφρύ αγχολυτικό αλλά είναι σε θέση να διαχειριστούν τα συμπτώματα και να συνεχίσουν τη ζωή τους. Μπορεί να προτιμούν να ταξιδέψουν με αυτοκίνητο ή τραίνο όταν αυτό είναι εφικτό αλλά θα μπουν στο αεροπλάνο όταν αυτό είναι απαραίτητο ή σαφώς πιο πρακτικό.

Φοβίες

Στην περίπτωση όμως που κάποιος πάσχει από κάποια φοβία, οι αντιδράσεις του είναι περισσότερο ακραίες. Χρησιμοποιώντας σαν παράδειγμα το φόβο για τα αεροπλάνα, κάποιος που πάσχει από φοβία θα υποφέρει σε τέτοιο βαθμό κατά τη διάρκεια της πτήσης που θα εμφανίσει όχι μόνο συμπτώματα πανικού αλλά και σωματικά συμπτώματα (εφίδρωση, τρέμουλο, κλάμα). Στις περιπτώσεις μάλιστα που η φοβία είναι ακόμα πιο σοβαρή το άτομο δεν καταφέρνει ποτέ να ταξιδέψει με αεροπλάνο με αποτέλεσμα, αν δεν υπάρχει εναλλακτικός τρόπος μετακίνησης να ακυρώνει διακοπές και δουλειές και γενικά να επηρεάζεται η ποιότητα της ζωής του.

Πέρα πάντως από τη σοβαρότητα του φόβου, θα πρέπει κάποιος να λάβει υπόψη και την πηγή του. Επίσης, αν πρόκειται για έναν απλό φόβο, τότε το άτομο δεν πρόκειται να ξοδεύει πολύ χρόνο σκεπτόμενο τη φοβία του και ο φόβος θα το καταβάλλει μόνο όταν έρχεται αντιμέτωπο με το αντικείμενο που τον φοβίζει. Όταν όμως κάποιος πάσχει από φοβία, είναι πολύ πιθανό να αναπτύξει και ένα φόβο όσον αφορά τον ενδεχόμενο φόβο που μπορεί να βιώσει. Μπορεί να αρχίσει να ανησυχεί ότι κάτι θα γίνει που θα του πυροδοτήσει το φόβο και μπορεί ως αποτέλεσμα αυτού να αρχίσει να αλλάζει τις καθημερινές του συνήθειες σε μια προσπάθεια να αποφύγει μια τέτοια κατάσταση. Επίσης αν γνωρίζει ότι σύντομα θα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτό το οποίο φοβάται μπορεί να αρχίσει να το σκέφτεται εμμονικά και να έχει πρόβλημα στο να συγκεντρωθεί σε άλλα σημαντικά για αυτό ζητήματα ή ακόμα και να κοιμηθεί, ιδιαίτερα όσο πλησιάζει η ώρα της «αναμέτρησης» με το αντικείμενο που τον φοβίζει.

Αναζητώντας βοήθεια

Οι φοβίες είναι εξαιρετικά εξατομικευμένες τόσο βάσει συμπτωμάτων όσο και βαθμού και σε γενικές γραμμές καλό είναι να αποφεύγεται η αυτό-διάγνωση. Τα παραπάνω αποτελούν έναν πολύ γενικό οδηγό σχετικά με το αν χρειάζεται ή όχι κάποιος να αναζητήσει βοήθεια, έχοντας όμως υπόψη ότι τα συμπτώματα σε κάθε περίπτωση μπορεί να ποικίλουν και σε ορισμένες περιπτώσεις να είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που περιγράφονται στο παρόν άρθρο. Αν πιστεύετε ότι μπορεί να υποφέρετε από κάποια φοβία, είναι σημαντικό να ζητήσετε τη γνώμη ενός ειδικού ώστε να σας παρέχει μια σαφή διάγνωση και ένα πλάνο αντιμετώπισης που να ταιριάζει στην περίπτωσή σας.

Ζωή Στραβοπόδη-Τζιάνο, Ψυχοθεραπεύτρια – Οικογενειακή Σύμβουλος

Πηγή: protothema.gr

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Οι 9 μεταμφιέσεις του άγχους

Το άγχος είναι το ανώτατο επίπεδο μιας καθημερινής ακολουθίας διεγέρσεων. Είτε καταπιανόμαστε με ένα σοβαρό ψυχολογικό πρόβλημα είτε παίζουμε τένις βρισκόμαστε διαρκώς σε επαγρύπνηση. Σ αυτές τις περιπτώσεις βέβαια, η υψηλή διέγερση είναι ότι χρειάζεται: τέτοιου είδους ενασχόληση απαιτεί ιδιαίτερες ψυχικές και σωματικές εφεδρείες.

Όταν όμως η διέγερση είναι υπέρμετρη σε σχέση με το έργο που πρέπει να φέρουμε σε πέρας, τότε μετατρέπεται σε άγος. Με τον όρο άγχος εννοούμε πως στη θέση μιας διέγερσης που θα άρμοζε για την αντιμετώπιση μιας δεδομένης απειλής, υπάρχει μια τόσο μεγάλη ένταση, που τορπιλίζει τη σωστή αντίδραση.

Στην «αγχώδη συνδρομή» η προσοχή προσκολλάται στην πηγή της απειλής, περιορίζοντας όλα αυτά τα δεδομένα που θα μπορούσαν, σε διαφορετική περίπτωση , να χωρέσουν μέσα στην επιγνωσή μας. Άφθονα τεκμήρια αποδεικνύουν πως η επίγνωση περιορίζεται κάτω από συνθήκες στρες.

Για παράδειγμα , σε μια κλασική πια έρευνα, εθελοντές υποβλήθηκαν σε ένα πείραμα προσομοίωσης κατάδυσης σε μεγάλο βάθος, όντας οι ίδιοι μέσα σε θάλαμο υψηλής ατμοσφαιρικής πίεσης. Οι συνθήκες του πειράματος ήταν πραγματικά εντυπωσιακές , με πραγματικές μεταβολές της πίεσης που δέχονταν οι εθελοντές, ενώ η εισπνοή γινόταν μόνο από μπουκάλες οξυγόνου. Λόγω των απαραίτητων αυξομειώσεων στην ποσότητα του παρεχόμενου οξυγόνου, υπήρχαν κάποιοι αντικειμενικοί κίνδυνοι ¨ αν και όχι ιδιαίτερα σοβαροί. Γι αυτό το λόγο οι εθελοντές υποχρεώθηκαν να τηρούν κάποιους κανονισμούς ασφαλείας. Στη διάρκεια του πειράματος οι εθελοντές έπρεπε να φέρουν εις πέρας μια «αποστολή ανίχνευσης του βυθού», κατά την διάρκεια της οποίας έπρεπε συγχρόνως να εντοπίζουν τη θέση ους και να παρακολουθούν την εκπομπή ενός φωτεινού σήματος. Καθώς η «κατάδυση» έφτανε σε όλο και μεγαλύτερο βάθος , το άγχος των ατόμων συνεχώς αυξανόταν με αποτέλεσμα, ενώ ήταν σε θέση να συνεχίσουν την «αποστολή» τους, να μην μπορούν να εντοπίσουν το φωτεινό σήμα.

Η ιδέα πως το άγχος μειώνει την προσοχή δεν είναι καινούρια. Όπως πολύ εύστοχα είπε ο Σάμιουελ Τζόνσον: «πιστέψτε με, κύριε, ένας άνθρωπος που γνωρίζει πως σε 15 μέρες θα τον κρεμάσουν είναι δυνατόν να συγκεντρώσει το μυαλό του με τρόπο αξιοθαύμαστο».

Όταν η απόκριση στο στρες καθοδηγεί την προσοχή, αυτή εστιάζεται στην άμεση απειλή. Αυτό βέβαια είναι καλό στην περίπτωση που η προσοχή και η σωματική διέγερση ισοσταθμίζονται για να αντιμετωπίσουν μια απειλή και να την αποτρέψουν τη στιγμή που ακριβώς έρχεται. Στις μέρες μας όμως σπάνια οι στρεσογόνες καταστάσεις μας αφήνουν τέτοιες επιλογές. Τις περισσότερες φορές πρέπει να εξακολουθήσουμε να ζούμε όπως πριν και συγχρόνως να αντιμετωπίζουμε μια απειλητική κατάσταση που συνεχίζει να υφίσταται… πχ να πηγαίνουμε στη δουλειά μας, ενώ βρισκόμαστε εν μέσω κάποιου παρατραβηγμένου συζυγικού καυγά ή να πληρώσουμε τους φόρους μας, κι ας μας απασχολεί η ασθένεια του παιδιού μας.

Η προσοχή που είναι προετοιμασμένη να εστιάσει πάνω στην απειλή επικρατεί ακόμα κι όταν συμβαίνουν άλλα, πιο σημαντικά γεγονότα: σκέψεις σχετικές μ αυτή την απειλή παρεισφρέουν στην πιο ακατάλληλη ώρα. Αν θέλαμε να ορίσουμε τη λειτουργία του άγχους , θα μιλούσαμε γι αυτήν ακριβώς την παρείσφρηση.

O ψυχίατρος Mardi Horowitz κατάφερε ν απαριθμήσεις πολλές από τις αμφιέσεις και μεταμφιέσεις που μπορεί να περιβληθεί η παρείσφρηση του άγχους. Ο κατάλογος του είναι ευρύτατος και ιδιαίτερα διδακτικός: κάθε μια από τις παρεισφρήσεις είναι μια άποψη της "απόκρισης στο στρες" όταν αυτό φτάνει στα άκρα.

Μεταξύ τους περιλαμβάνονται και οι εξής:

Οδυνηρά συναισθήματα. Κύματα συναισθημάτων που περισσότερο αναβλύζουν από μέσα μας και παραμένουν στο πίσω μέρους του μυαλού μας, παρά αποτελούν την κυρίαρχη διάθεση.

Ενασχόληση και αναμάσημα. Μια διαρκής επίγνωση του στρεσογόνου γεγονότος που επανεμφανίζεται ανεξέλεγκτα, πέρα από τα όρια των συνηθισμένων σκέψεων που κάνουμε όταν αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα.

Παρεισφρητικές ιδέες. Ξαφνικές και ανεπιθύμητες σκέψεις που δεν έχουν καμία σχέση με τη νοητική διεργασία εκείνης της στιγμής.

Επίμονες σκέψεις και αισθήματα. Συναισθήματα ή ιδέες που ένα άτομο δεν μπορεί να τις σταματήσει.

Υπερ εγρήγορση. Υπερβολική ετοιμότητα, σχολαστικός έλεγχος και έρευνα που διακατέχεται από ανήσυχη προσμονή.

Αϋπνία. Παρεισφρητικές ιδέες και εικόνες που χαλάνε τον ύπνο.

Κακά όνειρα. Συμπεριλαμβάνονται οι εφιάλτες και η αγχώδης αφύπνιση, καθώς και άλλα ανήσυχα όνειρα. Το περιεχόμενο των κακών ονείρων δεν είναι απαραίτητο να έχει στενή σχέση με το αληθινό γεγονός.

Ανεπιθύμητη αίσθηση. Η ξαφνική και ανεπιθύμητη είσοδος μιας αίσθησης ασυνήθιστα έντονης, ή και άσχετης με την παρούσα κατάσταση , στη σφαίρα της επίγνωσης.

Αντιδράσεις ξαφνιάσματος. Φοβισμένη υποχώρηση ή ωχρότητα του προσώπου ως απάντηση σε ερεθίσματα που κανονικά δεν δικαιολογούν τέτοιου είδους αντιδράσεις.

Όπως καταλάβατε, το άγχος παρεισφρέει με πολλές μορφές στη νοητική διαδικασία. Πάντως όποια κι άν είναι η μάσκα που φοράει , όταν κατακλύσει την προσοχή "πάσχει ολόκληρη η παράσταση". Όπως θα δούμε το πιο αποτελεσματικό αντίδοτο είναι η ίδια η προσοχή, για την ακρίβεια η έλλειψη προσοχής ή η άρνηση. Για να δούμε πως η άρνηση μπορεί να εξαφανίσει το άγχος, πρέπει πρώτα να καταλάβουμε τον καίριο ρόλο του γνωσιακού μηχανισμού στη διαδικασία απόκρισης στο στρες , και ιδιαίτερα στο ρόλο που παίζει η επίγνωση της απειλής.

~ Ζωτικά ψέματα, απλές αλήθειες - Η ψυχολογία της αυταπάτης . Του Daniel Goleman . Εκδόσεις έσοπτρον Σελ 72-76

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Δυσθυμία:Μια πολύ συχνή ήπια μορφή κατάθλιψης!

Η δυσθυμική διαταραχή αποτελεί ένα λιγότερο σοβαρό είδος κατάθλιψης και ανήκει στις λεγόμενες διαταραχές της διάθεσης. Παρουσιάζει χρόνια συμπτώματα που είναι επίμονα και εμποδίζουν το άτομο να είναι λειτουργικό ή να αισθάνεται καλά.
Ποια είναι τα συμπτώματά της; Μερικά από τα πιο αξιοσημείωτα είναι:

Στεναχώρια
Εκνευρισμός
Απώλεια της χαράς της ζωής
Απώλεια σeξουαλικού ενδιαφέροντος

Η δυσθυμία οδηγεί σε κατάθλιψη;
Πολλοί άνθρωποι με δυσθυμία εμφανίζουν επεισόδια μείζονος κατάθλιψης κάποια στιγμή στη ζωή τους. Οι γυναίκες εκδηλώνουν διπλάσια ποσοστά από ότι οι άνδρες, κάτι στο οποίο συμβάλλουν ορμονικοί παράγοντες αλλά και η εγκυμοσύνη, οι αλλαγές στον εμμηνορρυσιακό κύκλο, η επιλόχεια περίοδος, η εμμηνόπαυση. Επιπρόσθετοι στρεσογόνοι παράγοντες που μπορεί να επιβαρύνουν είναι οι ευθύνες στη δουλειά και στο σπίτι καθώς και η φροντίδα των παιδιών και των ηλικιωμένων.
Οι άνδρες πάσχουν σε μικρότερο βαθμό και η διάγνωση είναι δυσκολότερη. Η χρήση αλκοόλ ή ναρκωτικών και οι υπερβολικές ώρες εργασίας κρύβονται συχνά πίσω από τη δυσθυμία και εκδηλώνεται κυρίως με εκνευρισμό, θυμό και μία αίσθηση αποκαρδίωσης και λιγότερο με τη μορφή της απαισιοδοξίας και της ανημποριάς.

Τα συμπτώματα έχουν επιπτώσεις στην οικογένεια, την εργασία και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Είναι πολύ σημαντικό να γίνει έγκαιρη διάγνωση για την αντιμετώπιση της διαταραχής.
Πώς αντιμετωπίζεται η δυσθυμία;
Υπάρχουν διαφορετικά είδη ψυχοθεραπείας διαθέσιμα για να βοηθήσουν κάποιον με δυσθυμία. Πριν αρχίσει κάποιος ψυχοθεραπεία, ένας επαγγελματίας ψυχικής υγείας θα αξιολογήσει την τρέχουσα κατάσταση του ατόμου καθώς και τη σοβαρότητα της κατάστασης για να βρει το κατάλληλο σχέδιο “αντιμετώπισης”

Οι βραχύχρονες γνωσιακές θεραπείες εστιάζουν στα συμπτώματα και στοχεύουν να βοηθήσουν το άτομο να αντικαταστήσει τις αρνητικές του σκέψεις και συμπεριφορές με μια πιο ρεαλιστική εικόνα για τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του. Απαραίτητα θεραπευτικά συστατικά είναι η συναισθηματική κατανόηση, η συνεργασία καθώς και η δουλειά στο σπίτι.

Οι ψυχαναλυτικές θεραπείες είναι μακροχρόνιες, εστιάζουν στη μελέτη των αιτιών που συνέβαλαν στη γένεση της διαταραχής και κρίνονται ως λιγότερο αποτελεσματικές.

Πηγή: newsitamea.gr

H εικόνα των γυναικών για το σώμα τους διαταράσσει την ψυχολογία τους

Ο συσχετισμός της εικόνας σώματος με τις διαταραχές διατροφής είναι δεδομένος για τους επιστήμονες που ασχολούνται με το διογκούμενο αυτό πρόβλημα στις δυτικές κοινωνίες.

Οι νέες γυναίκες, κι όχι μόνον οι έφηβες, πολύ συχνά προσπαθούν να μοιάσουν σε ένα μανεκέν ή μια καλλιτέχνιδα η οποία έχει εντελώς διαφορετικό σωματότυπο από τις ίδες. Και στην προσπάθεια αυτή χαλούν την υγεία, την ορμονική ισορροπία και βέβαια την ψυχολογία τους.
Πρόσφατες έρευνες, μάλιστα, που διεξήχθησαν στις ΗΠΑ το 2003 δείχνουν ότι η δυσαρέσκεια που έχουν οι γυναίκες με το το σώμα τους έχει αυξηθεί τα τελευταία 10 χρόνια παγκοσμίως.

Το αποτέλεσμα είναι να κοιτούν οι γυναίκες αυτές το είδωλό τους στον καθρέπτη και να “βλέπουν” μια εικόνα πολύ χειρότερη από αυτή που αντικειμενικά έχουν… Αυτό είναι το πρώτο στάδιο για να αναπτύξουν κάποια από τις γνωστές διαταραχές ψυχογενή βουλιμία ή ψυχογενή ανορεξία.

Πριν από την ανάπτυξη αυτής της σοβαρής ψυχοπαθολογίας ωστόσο, υπάρχουν κι άλλες, πιο ήπιες αλλά επικίνδυνες μορφές ψυχικής διαταραχής κατά τις οποίες οι γυναίκες “βλέπουν” το σώμα τους ή σημεία του σώματος τους διαφορετικά από ότι είναι αλλά δεν προβαίνουν σε ακραία διατροφικά “μέτρα”.

Σε έρευνα που διεξήχθει από την Μαρία Κουφάκη και το Βρετανικό Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ (2005) παρατηρήθηκε πως πολλές Ελληνίδες που είχαν ένα φυσιολογικό βάρος, παρόλο που θεωρούσαν ότι είχαν χαμηλότερο βάρος από τις παχύσαρκες γυναίκες, ήθελαν να μειώσουν κι άλλο τα κιλά τους.

Κι αυτό ήταν αποτέλεσμα της εμμονής να ακολουθούν τα ανορεκτικά ιδεώδη που προβάλλονται από την κοινωνία και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ως “ωραία” και “αποδεκτά”.

“Σημάδια” που πρέπει να μας ανησυχούν:

1. Η υπερβολική ανησυχία για το βάρος
2. Η εμμονή για αδυνάτισμα
3. Ο υπερβολικός φόβος για αύξηση του βάρους
4. Η δυσαρέσκεια με την εικόνα του σώματός μας

Πηγή: iatropedia.gr